هفتم خردادماه نود و دو

اهل غرق

منیرو روانی پور

397 صفحه

کتابی است خوب و روان از نویسنده ای که خوب می تواند احساسات خواننده را کنترل کند. البته، همانند اکثر رمان های ایرانی کتاب کم عیبی نیست، اما با اینحال، خوب و شاید خیلی خوب است.

اهل غرق، پر است از جمله های خوب و ناب، که کم توی ذوق می زنند و اگر جنبه شعاری ای هم داشته باشند، از آن دسته اند که شعارشان، چیزهای متفاوت را فریاد می زنند... چیزهایی که شاید در این دوره و زمانه نیازمندشان باشیم.

روند داستان هم این گونه است که با نوعی رئالیسم جادویی شروع می شود، و کم کم و دانسته، از بار رئالیسم جادویی به نفع رئالیسم کاسته می شود، و کسی که داستان را خوانده باشد، به خوبی متوجه می شود که این کاسته شدن یکی از نکات برجسته و مثبت داستان است.

 

توضیح: کتاب های روانی پور را تازگی ها من ندیدم چاپ شده باشند... از وضعیت موجود بودنشان در بازار هم خبری ندارم.

 

این کتاب را ندارم. امانت از کتابخانه دانشکده ادبیات دانشگاه شهید بهشتی.