سی‌ام اردیبهشت ماه نود و دو

همسایه ها نوشته احمد محمود

502 صفحه

 

کتاب، از نظر داستانی بسیار خوب است. دو عنصر روایت و شخصیت پردازی که برای من در داستان خیلی اهمیت دارد، بسیار پررنگ و دقیق به کار رفته. تقریبا همه مصالح داستان (س-ک-س و منازعات خانوادگی و مذهب و سیاست و ...) در جهت روایت به کار رفته اند. آخرین حُسنی هم که الآن به نظرم می رسد، عدم قضاوت و دخالت وجود نویسنده است در نود و نه درصد داستان.

با این حال، به مقدار خیلی ناچیزی هم عیب وجود دارد. البته عیب از این لحاظ که شاید اگر نبودند (به نظر من)، جایگاه بسیار بالاتری به کتاب می دادند. اولینِ آنها اینکه داستان به بخش آخر خود که می رسد، توانایی همذات پنداری مخاطب را از دست می دهد. البته داستان همچنان جذاب می ماند، و همچنان مخاطب را شیفته وار به دنبال خود می کشاند، ولی عنصر روایت به نسبت ابتدای داستان کم رنگ تر از قبل می شود و کمی توصیف و کمی تکرار جای آن روایت های فوق العاده ابتدای کتاب را می گیرد... همچنین شخصیت پردازی هم به مانند روایت دچار افتی جزئی می شود.

من، به عنوان یک خواننده، انتظار داشتم کمی از ماجراهای آخر کتاب کمتر شود (به نوعی داستان سریع تر و روایت گونه تر پیش برود) و داستان، هرچند به قیمت حجیم تر شدن صفحات، بخش های بیشتری از زندگی شخصیت اصلی را روایت کند... حتی بد نبود اگر شخصیت های بخش اول و دوم ماجرا، با هم حوادث تازه ای را خلق کنند. و کاش محمود این کتاب را در دوجلد به پایان می برد.

گذشته از همه اینها، بسیار کتاب خوبی بود و خوشحالم که لااقل چند نویسنده ایرانی داریم که می توانیم بگوییم کارشان واقعا خوب است حتی در مقایسه با خارجی ها، نه به قول آن جمله "اشتباه" که "به نسبت ایرانی ها خوب است". امید که در این روزها هم نویسنده خوبی همانند محمود و دولت آبادی و ابراهیمی، پیدا شوند.

 

 

توضیح: این کتاب به صورت آزاد و با مجوز چاپ نمی شود اما همه دستفروش های خیابان انقلاب دارندش!

 

این کتاب را ندارم. امانت از دوست خوبم ساجد.